Minuut na minuut
Een helikoptervlucht over de Grand Canyon, vanaf de parkeerplaats
Wegen, briefing, vier minuten bos, en dan de rand. De rest is waar u voor betaald hebt.
Check-in, ongeveer vijfenveertig minuten vooraf. Een identiteitsbewijs met foto, uw boeking, en dan het wegen. Het gebeurt rustig op een weegschaal op de grond en het is geen formaliteit: de piloot gebruikt de cijfers om het toestel in balans te brengen, en daarom kiest niemand zijn eigen raam.
De briefing. Tien minuten of zo: het harnas, de deuren, hoe u het toestel nadert en verlaat, en de regel dat u nooit bergopwaarts van een helikopter op hellend terrein loopt. Hier krijgt u ook de headsets.
Naar buiten lopen. In een rij, gebukt, meestal met de rotor al draaiend. Het is het luidste deel van de dag en het deel dat iedereen filmt.
Opstijgen, en vier minuten bos. Vlakke ponderosadennen tot aan de horizon. Mensen beginnen zich af te vragen of ze iets verkocht is.
En dan houdt de grond op. Het bos loopt tot een rand en er ligt een mijl lucht onder u. Dit is het moment waarop een helikoptervlucht over de Grand Canyon verkocht wordt, en het stelt niemand teleur.
De rest. De Dragon Corridor, zijcanyons die elkaar opvolgen, de Colorado als een groene draad op de bodem, en op de langere vluchten de oversteek naar de overkant. Dan terug over de dennen, die er nu heel anders uitzien.